Bankier, bankier, veel plezier!

november 24, 2010

Recent verkocht ik mijn huis. Ik trok, na een aantal jaren op en neer gereisd te hebben tussen huis, werk en lief bij mijn geliefde in. Aangezien ik slechts een bescheiden hypotheek had en geen ander huis hoefde te kopen was ik in ene schathemeltje rijk. En aangezien ik niet een villa in Zuid-Frankrijk begeer of een daarbij passende Ferrari, beperkt de keus zich tot drie dingen: uitgeven, sparen of beleggen.
Dat lijkt luxe maar is toch ook wel een probleem.
Ik heb een leuke baan, een vast salaris en een daarbij passend uitgavenpatroon, dus uitgeven is dan toch niet echt de meest rustgevende optie. Blijft over sparen of beleggen. Ik besloot advies in te winnen bij mijn bank en maakte een afspraak.
Toen de man in zijn slecht zittende pak zich eenmaal met behulp van een USB-stick had geïnstalleerd in de volstrekt onpersoonlijke spreekkamer legde ik hem mijn vraag voor. Hij vroeg omzichtig naar de overwaarde van mijn huis. Toen ik hem de hoogte van dat bedrag en de ernst van de situatie had gemeld, begon hij zenuwachtig op zijn stoel te schuiven en licht te zweten. Ik stelde met leedwezen vast dat ik een te grote klant voor hem was. Het bedrag paste niet in zijn portefeuille en ik paste niet in het systeem. Er moest iemand anders komen: een Private Banker.
Ik vroeg of er niet zo iemand voor handen was. Ik was er nu toch, dus waarom niet van de nood een deugd maken? Hij logde uit en even later kwam er iemand anders de spreekkamer binnen. Het pak van deze man was wel iets beter, al zou ik hem op straat niet meer herkennen. Hij logde in met zijn kaart. Mijn bekertje water was inmiddels leeg. Ik legde hem mijn vraag voor. Hij knikte instemmend en nodigde me direct uit voor de jaarlijkse ledenvergadering en een andere relatieactiviteit, iets met hockey, dat ze organiseerden voor trouwe klanten. Advies gaf hij niet.
Eigenlijk begrijp ik nog steeds niet waarom er van bankier gewisseld moest worden terwijl ook dit gesprek niet echt veel informatie opleverde. Natuurlijk, ik kon gaan beleggen, maar antwoord op de vragen die het zinnetje: “het risico van dit product is zeer hoog” opriepen, kreeg ik niet. Hoe hoog is hoog? Waarom dan? Wat kan ik daar aan doen? Het bleef allemaal in duister gehuld. Of ik dan niet beter kon gaan sparen? Ja, dat kon ook. Als ik het voor de rest van mijn leven vast zette, kon ik er misschien wel twee procent punt bij krijgen. Hij zocht dat op in een tabel. Ja, twee tiende procent. Ik keek hem glazig aan.
Sinds dit gesprek erger ik me in toenemende mate aan de zalvende stem in de reclamespotjes: “Dat is de gedachte, dat is het idee”. Ik opende een rekening bij een andere bank en stortte deze vervolgens tamelijk vol. De berichten over de AEX en de aandelenkoersen blijven tamelijk wiebelig, dus voorlopig spaar ik.
En als iemand mij iets zinnigs kan vertellen over die scheeps-cv’s en hun rendementen tussen de 17 en 31 procent, dan houd ik mij aanbevolen.

Marion de Koning
Medewerker Soeverein

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: