Co-ouderschap is het beste huwelijk!

november 24, 2010

Ik ben gek op bruiloften; vooral die van mezelf. Daarop volgt echter steevast een huwelijk, en dat vind ik een stuk minder makkelijk uit te zingen dan zo’n blije dag in een eenmalige mooie jurk met een te duur buffet en felicitaties van mensen van wie je de naam allang was vergeten. Jammer dat ik dat van te voren steeds vergeet.
Als een huwelijk niet werkt, moet je scheiden en dat is allesbehalve feest. Vooral als er tijdens zo’n relatie onverhoopt een of meer kinderen geproduceerd zijn. Toen de vader van mijn dochter en ik destijds besloten dat we niet langer bij elkaar zouden blijven, waren we het over één onderwerp buitengewoon eens: onze toen vierjarige dochter mocht zo min mogelijk lijden onder onze scheiding. Als het ging om de zorg, was de meest logische constructie een co-ouderschap. Dat lijkt eenvoudiger dan het is. Hij een week, ik een week, tasje met de knuffel en de gymschoenen overdragen en klaar ben je. Maar het leek ons voor het meisje duidelijker en logischer als ze op ‘dezelfde dagen’ in de week bij haar vader of bij mij zou zijn. Uiteindelijk zijn we tot een vorm gekomen waarbij ze elke maandag en dinsdag bij mij is en elke woensdag en donderdag bij haar vader. Vrijdag, zaterdag en zondag, het weekend dus, wisselen we om. Ook de kosten deelden we precies door de helft.
Maar toen waren we er nog niet. Het geheim van een geslaagd co-ouderschap is namelijk dat je een uitermate goede verstandhouding met elkaar hebt. Daar ben je mooi klaar mee. Mijn ex wilde mij het liefst nooit meer zien en ik zat er ook niet op te wachten om gezellig met hem over de nieuwe winterjas van onze dochter te keuvelen.
Maar toch is het om te beginnen van belang dat je het met elkaar eens bent over de grote lijnen van de opvoeding. Eveneens relevant – en dit is voor gescheiden kemphanen waarschijnlijk het grootste struikelblok – is een goede en vooral regelmatige communicatie. Wat gaat er in het kind om, waar zit hij of zij mee, hoe is de gesteldheid van het kind, waar is hij of zij mee bezig, wat heeft het kind gezegd en meegemaakt? Ook al konden we elkaars bloed soms wel drinken, we moesten blijven praten. We moesten over onze eigen frustraties en irritaties heenstappen om ervoor te zorgen dat we de opvoeding samen zo goed mogelijk deden.
We hebben het altijd belangrijk gevonden om – min of meer – één lijn te trekken: als ze bij mij ’s ochtends geen televisie mocht kijken, dan mocht dat bij haar vader ook niet. Dezelfde tijd naar bed, dezelfde regels, dezelfde manieren, normen en waarden. Natuurlijk hoeft het er niet allemaal exact gelijk aan toe te gaan, want kinderen blijken behoorlijk flexibel. Maar ik ben nogal makkelijk en mijn ex is behoorlijk streng en in ‘de speeltuin’ is het beter toeven dan ‘op school’. Dat wilden we dus niet. Ik werd strenger en mijn ex zag meer door de vingers.
Hoe jong onze dochter ook was; ze leerde al snel om ons tegen elkaar uit te spelen. ‘Papa vindt jouw nieuwe vriend heel stom’, of ‘mama heeft gezegd dat het onzin is dat jij dat wilt’. Omdat wij alles voortdurend verifiëerden bij elkaar, kreeg ze wat dat betreft nooit een voet tussen de deur. Het uitspelen was dankzij deze gang van zaken overigens al snel afgelopen, maar in de loop der jaren zijn er altijd momenten geweest dat ze het nog even probeerde.
Een goed co-ouderschap is luisteren en gehoord worden, geven en nemen, elkaar vertrouwen en respecteren en voortdurend overleg.
Een goed co-ouderschap is eigenlijk net zoiets als een goed huwelijk. Jammer dat je dat pas na de scheiding ontdekt.

Sarah Saarberg
Redacteur Soeverein

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: