De Neanderthaler van de marechaussee

november 24, 2010

Is er toekomst voor Neanderthalers ? Tuurlijk. Een sollicitatie bij de Koninklijke Marechaussee opent alle deuren die voor meer ontwikkelden met een beetje beschaving in hun donder gesloten blijven.
Hoezo ?
Ter illustratie bericht ik als volgt.
Mijn enige en dus beste Aziatische vriendin landde vorige week op Schiphol, op doorreis naar haar Nederlandse echtgenoot (belastingbetaler, geen strafblad) die -groot gelijk- in Portugal woont. Ook als je de keurige echtgenote van een Nederlandse staatsburger bent, krijg je niet zomaar toestemming om in Europa bij je man te wonen, in elk geval niet als je in een raar Verweggistan geboren bent. Dat de Europese en Nederlandse economie nogal gebaat zijn bij de handel met de Filipijnen laat ik hier maar even onbesproken. Dat ‘Der Prozess’ van Kafka een zwakke afspiegeling van de werkelijkheid is zodra je met de Immigratie en Naturalisatie Dienst (IND) te maken krijgt en met Nederlandse ambassades in tropische oorden, doet er nu ook niet meer toe. Want op enig moment -na soebatten, knievallen en daarna juridische procedures- grepen de sneue regeltjesfetisjisten van de boven ons gestelden uiteindelijk naar hun stempelkussen: een visum!
Dit was buiten de Koninklijke Marechaussée op Schiphol gerekend. Halve soldaten met een beperkt IQ onder hun oksels, die het mysterie van de computer alsnog trachten te doorgronden. Tevergeefs natuurlijk, anders waren ze wel echte landsverdedigers geworden. Bij de Landmacht hoeven ze geen brekebenen.
Mijn vriendin landde vanuit Manilla een uur later dan de bedoeling was. Die dingen gebeuren, ook bij de KLM. Er was daardoor nog maar één transferuurtje voor de vervolgvlucht naar Lissabon zou vertrekken.
De Neanderthaler van de Marechaussée, die toevallig was aangewezen om transferpassagiers het leven zuur te maken, wreef zich in zijn handen. Een bescheiden, maar gehaast vrouwtje uit Azië, op doorreis naar Portugal? Daar viel te scoren, waarschuwde hij zijn collega’s alvast.
Mijn vriendin werd staande gehouden. De computercheck van alle reisdocumenten vergde tijd. Weet zo’n leerling-amateur van computers ? Uiteraard klopte alles, volgens de computer. Toen keek de onderhond nog even naar de trouwring van mijn vriendin.
‘Afdoen’.
Ze gehoorzaamde.
‘Wat staat daar ?’
In de ring stond de trouwdatum en de naam van haar echtgenoot gegraveerd.
Raar, vonniste de laarzen- en pettenknecht.
Mijn vriendin moest tot twee keer toe uitleggen wat die inscriptie te betekenen had aan iemand die Engels tot het abracadabra rekent. De tijd tikte weg, nog een halfuur en het toestel naar Lissabon zou vertrekken.
Tegen mijn vriendin viel niets in te brengen. En onder hoongelach van een groepje marechaussees kreeg ze toestemming naar de gate te rennen. Helaas, het vliegtuig taxiede al naar de startbaan.
Heeft het zin om klachten in te dienen Bij de hoogste generaal van de marechaussee, bij de Nationale Ombudsman ? Ik denk het niet.
Zelf vlieg ik niet meer omdat ik het risico niet wil lopen dat ik geteisterd en geterroriseerd word door achterlijke Bartjes met schiettuig in een Bassie & Adriaan-feestverpakking.
De bedoeling is dat mijn vriendin definitief in Europa, maar niet in Nederland, blijft. Nooit meer een confrontatie met de Neanderthalers aan wie de grensbewaking van het zogenaamd beschaafde Europa is toevertrouwd.
Zodra we economisch aan Azië onderschikt zijn, binnenkort dus, krijgen we in Europa de rekening voor ons discriminatoir wangedrag gepresenteerd. En dat zal pijn doen.

Peter Hagtingius
Hoofdredacteur Soeverein

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: