Hoe de Consumentenbond faalt

november 24, 2010

Zo vond ik dus dat ik maar eens een oogarts moest raadplegen. Lag het aan de spaarlampen die ik in een vlaag van milieu-verbijstering had ingeschroefd? Of vloeide de hoofdpijn voort uit de manke kwaliteit van de boeken die ik volgens de geletterde wereld absoluut niet mocht missen? Saskia Noort, dat soort min nul-niveau.
Ik kwam aanvankelijk tot de ontdekking dat je een specialist als een oogarts niet zomaar te spreken krijgt. Een zogeheten ‘verwijsbriefje’ van een huisarts is het entreebiljet tot de wondere wereld der gespecialiseerde witjassen..
Wat te doen als je helemaal geen huisarts hebt? Zoals ik.
Uit de Gouden Gids plukte ik het telefoonnummer van zo’n collectieve huisartsenpraktijk. Dat zijn dus van die negen tot vijf-dokters, die de eed van Hypocrates per definitie aan hun laars lappen. Hun werk staat lager in de hiërarchie dan hun privé-bestaan. Dat hartaanvallen ook wel eens ’s nachts voorkomen, jammer dan. Voor de patiënt.
’t Was al een wonder dat ik iemand die zich dokter noemde, aan de lijn kreeg.
Ik zei: doe mij even een verwijsbrief voor een oogarts.
Dat bleek zomaar niet te gaan.
Eerst wenste de zich arts noemende (was het de secretaris?) zich persoonlijk over mij te ontfermen. Wist ik wel zeker dat mijn ogen minder beeld bieden dan toen ik 25 was? Of ik al bij een opticiën was geweest?
Hans Anders denkt anders dan ik. Hij is een brillenverkoper, ik niet. Mij gaat het om dubbele monocles waarmee je ook een boek kunt lezen en/of achter het stuur plaatsnemen. Hans Anders en hoe die opticiëns ook allemaal heten mogen, rekenen in omzet, en terecht, of althans begrijpelijk. Maar ik zie -hopelijk straks beter- meer in telelenzen die ruim zicht bieden, zelfs of misschien wel juist (u kent mijn vrouw niet) als ik in bed lig. Geen idee of het erfelijk is, maar in mijn familie komen zwakke tot extreem zwakke ogen nogal voor.
Ik besloot de voorgeschreven fase van de huisarts over te slaan. Ik belde een oogspecialist -de Gouden Gids op internet- die meteen in de lach schoot toen ik over een verwijsbrief begon. Ik kon de volgende ochtend al langskomen.
Is de vraag: als de kosten van de gezondheidszorg zo uit de hand lopen als verteld wordt, waarom dan zo’n verwijsbrief niet afschaffen?
Zo’n huisarts zet zijn handtekening ook niet gratis. Ook de dokter rekent in omzet.
In tal van andere landen ga je gewoon rechtstreeks naar een specialist. En je krijgt je eventuele röntgen-foto’s mee als je nog naar een andere specialist wordt verwezen.
Ik vermoed dat er tamelijk veel te bezuinigen valt op medische kosten, zonder dat de patiënt eronder lijdt. En/of hoeft bij te betalen. Simpele kwestie van systeem veranderen.
In 2011 moet iedereen weer meer premie gaan betalen voor zijn/haar verplichte ziektekostenverzekering. Ik houd niet van wettelijke verplichtingen en al helemaal niet van verzekeringspremies die dus een stuk lager kunnen zijn.
Ik snap zo’n Consumentenbond niet, die alleen laat weten welke zorgverzekeraar gunstig geprijsd is. Een echte Consumentenbond pakt de organisatie van de gezondheidszorg aan.
Ik vrees soms dat zelfs de Consumentenbond in het ‘systeem’ is ingekapseld.
Ik niet.
Peter Hagtingius
Hoofdredacteur Soeverein

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: