Huizenprijzen: Flores of Florida?

november 24, 2010

Ik heb me altijd buitengewoon geërgerd aan die ordinaire Ster-spotjes van De Amersfoortsche. Het Zwitserleven-gevoel voor de kleine ondernemer die nog gewoon aan het werk is. Zelden de oplichtingspraktijken van verzekeraars zo schaamteloos in beeld gebracht gezien. Met drie secretaresses onder een strandpalm je bedrijfje bestieren? Dream on! En zelfs TNT zet geen fietskoeriers in die exclusief bergaf rijden, om even nog zo’n dom spotje van De Amersfoortsche te benoemen.
Behalve als het wettelijk verplicht is, doe ik principieel niet aan verzekeringen. Aan mijn lijf geen woekerpolisje en iets anders heeft de boevenbende van het assurantiewezen niet in de aanbieding. Alle verstand van premies, nul bereidheid tot uitkeren. Tenzij je de beste en dus duurste advocaten tegen deze geldpiraten gericht en met scherp laat schieten.
Ik moest even aan De Amersfoortsche denken toen mijn vriend Roland, een zogeheten ZZP-er, van de week aankondigde dat hij naar het Indonesische eiland Flores gaat emigreren. Internet, satelliet-schoteltje, superieur gelegen villa met zwembad, niet ver van zo’n palmenstrand voor -omgerekend- 37.000 euro. Vraagprijs, er kan nog wel wat van af.
Eerlijk gezegd raakte ik enigszins van streek. Een ander bestaan in een meer basale omgeving, het leek me wel wat. Ik ben toch niet zo’n sukkel die tegen flexwerken is, zoals de meeste Nederlandse werknemers? Bleek uit een recent onderzoek. Ze zouden de gezelligheid van praatjes bij de koffie-automaat missen. Ik drink geen koffie uit een automaat en met ‘gezelligheid’ wil ik niets te maken hebben. Ik werk in een eigen kamer. Als het rode licht boven de deur brandt, ben ik niet aanspreekbaar. Zelden voor half acht springt rood op groen. Want ik ben dus als een ayatollah tegen files, ik vertrek pas als iedereen al vetrokken is.
Ik legde de emigratie-optie aan mijn vrouw voor.
‘Indonesië? Het grootste moslim-land ter wereld’, zuchtte ze.
Dat werd dus niks. Ze is tegen hoofddoekjes, tegen boerka’s en al helemaal tegen de sharia.
Maar Zuid-Frankrijk, dat zou misschien bespreekbaar zijn. Ik heb er jarenlang eerder gewoond, ik ken er de makelaars nog en begon op internet te loeren.
Een huisje dat me in beginsel wel aansprak (makelaars hebben verstand van misleidende foto’s en informatie, althans die in Zuid-Europa) deed een vraagprijs van 550.000 euro. Drie beknopte slaapkamers, een tuintje van amper 1000 m2, zelfs geen zwembad.
“Je zou wel gek wezen”, zei Roland toen ik hem ‘mijn’ Provençaalse mogelijkheid liet zien.
“Als je zo’n sloombo bent die een avontuur in Azië niet aandurft, dan moet je naar Florida kijken. Groter, beter, mooier, zwembad, 250.000 dollar. Wat doet de dollar? Voor 180.000 euro ben je spekkoper”.
Vanwege de hypothekencrisis staat nu zowat half Amerika te koop. Voor een schijntje, naar Europese normen. Heb ik inmiddels uitgezocht.
Het zou me niet verbazen als het fenomeen van scherp gedaalde huizenprijzen in (een groot deel van) de VS alsnog naar Europa overwaait. Oók omdat ik geloof in de klassieke regel dat huizenprijzen -over een reeks van jaren gerekend- in de pas lopen met de inflatie. Die in dit deel van wereld al geruime tijd overzichtelijk was, terwijl de huizenprijzen in een paar jaar tijd onwaarschijnlijk veel gestegen zijn.
Europa doen we voorlopig dus niet, in afwachting van de marktontwikkelingen. En Flordia kan nóg goedkoper.
‘ Flores ook’, zei Roland.
Hij heeft de vraagprijs voor zijn Nederlandse huis inmiddels met 17 procent verlaagd.

Peter Hagtingius
Hoofdredacteur Soeverein

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: