Ik betaal nooit

november 24, 2010

Ofschoon ik regelmatig tank, bij het pompstation en de slijter, en tevens fungeer als de muilezel van mijn vrouw als ze één keer per week naar de supermarkt gaat, reken ik nooit af. Ik heb geen pinpas, geen bankpas en geen creditcard en vrijwel nooit meer dan een tientje op zak. Ook diesel en jenever worden door mijn vrouw betaald, die allerlei mysterieuze cijfercombinaties uit haar hoofd geleerd heeft. Op zich knap van iemand die destijds op de MMS alleen in talen en borduren onderwezen is.
Mijn probleem -en dat van velen met mij- is dat ik geen codes kan onthouden. Het nummer van mijn ‘vaste’ telefoon, dat lukt nog net, hoewel ik voor de zekerheid een desbetreffend briefje op zak heb. Een mobieltje bezit ik niet, om de simpele reden dat zo’n 06-nummer veel te lang is voor mijn beknopte geheugen.
Stellig zou iedere psychiater me willen uitleggen dat ik die codes en nummers best kan onthouden, maar dat ik het gewoon niet wil. En dat kan kloppen.
Mijn verzet dateert van sinds de invoering van de postcode. Ik heb jaren geweigerd te erkennen dat mij een postcode was toegewezen en op te verzenden brieven zette ik nooit de postcode van de geadresseerde erbij. Mede gelet op de steeds stijgende postzegelprijzen leek het me onzin de PTT een handje toe te steken. Ik had geen bezwaar tegen ‘vooruitgang’, maar ik koesterde -ook nu nog- een diep wantrouwen jegens automatisering, robotisering en overige ontmenselijking. De 11.000 weer & wind-postbodes die door TNT aan de vuilnisman worden meegegeven, zullen mijn gelijk van toen graag bevestigen.
Ik koos opnieuw voor een rol in het verzet toen mijn toenmalige werkgever het loonzakje afschafte. Ineens werd mijn salarisje aan een financiële instelling toevertrouwd en als je geen bank- of girorekening had, was je in de aap gelogeerd.
We weten inmiddels beter dan ooit dat alleen ultra-dombo’s en gewiekste fraudeurs er nog op vertrouwen dat bankiers nette mensen zijn.
Er wordt nu voorgesteld contant geld geheel af te schaffen. Onder meer door de handenwrijvende bankrovers die aan de interne kant van het loket opereren en die exclusief in bonussen rekenen. Ze bestelen je met een glimlach, een kop koffie verkeerd en koeterwaals. Een klassieke bankrover die een revolver tegen mijn kop zet, spreekt duidelijker taal.
Ik roep op tegen massaal verzet als contant geld naar het grote vergeetboek van de geschiedenis wordt verbannen, waarvan nu sprake is. Een code intikken als je een biertje in de kroeg bestelt? In de wetenschap dat een bankier zich een paar grachtenpandjes verderop met zijn zakjap verkneukelt en zich door een zwaar onderbetaalde scooterpiloot een kratje champagne laat bezorgen? Ik dacht het niet.
Ik pleit voor eerherstel van het loonzakje, salaris in een envelop! En dus salarisrekeningen opzeggen. Contant betalen bij de bakker, de dokter, de slijter, Albert Heijn én de Belastingdienst. De samenleving knapt ervan op, van zo’n restauratie van intermensenlijke contacten.
De bankiers die ons godsvermogens hebben gekost, kunnen eventueel bij TNT solliciteren. Daar komt men medewerkers tekort zodra de postcode is afgeschaft. Is de vraag of zo’n jammerlijke bonuskwezel van een straks failliete bank het onderscheid snapt tussen huisnummer 13 en 13a. Tussen een Spartamed en een Bentley, ja, dat verschil herinnert hij zich te zijner tijd nog van vroeger.
Zodra ik weer cash wordt uitbetaald, zal ik bij Albert Heijn, het tankstation en de slijter ook weer zelf afrekenen.

Peter Hagtingius
Hoofdredacteur Soeverein

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: