Van Marwijk redde de week

november 24, 2010

Terwijl Nederland rouwde om de dood van Antonie Kamerling en allerlei deskundigen op het terrein van depressiviteit zich verdrongen op het scherm, stond het eerste kabinet-Wilders in de startblokken. Het verschrikkelijke CDA had na interne geestelijke mishandelingen dwarsliggende Kamerleden gedwongen om vóór te stemmen. Niemand mocht afhaken, schreeuwde de jezuïet Maxime Verhagen.
Siem de Jong moest bij Oranje wél afhaken: een spierscheuring die hem weken buitenspel zal houden.
Naamgenoot Nigel de Jong werd afwisselend tot de guillotine veroordeeld of tot een mildere vorm van voetbaldood, nadat hij dit keer de ledematen van een Fransman had gebroken in -alweer- een onzinnige actie. Maar volgens zijn medespeler Mark van Bommel, ook al zo’n schopdeskundige, is Nigel een schat van een jongen en lief voor zijn moeder. Ik hield het niet meer droog.
Ondertussen wedden financieel deskundigen in veel gemeenten dat zeker drie clubs het einde van deze competitie niet zullen halen. RBC, RKC en weer Veendam staan op instorten.
Wie wanbeleid blijft goedkeuren, moet niet zeuren als het ooit eens faliekant verkeerd afloopt.
Over fouten gesproken: wie altijd in de fout gaat is Leonardo van NAC Breda. Voor naar schatting de 97ste keer in zijn carrière is hij uit een selectie gezet. In juridische termen praten we dan over recidivisme.
Géén onbekend verschijnsel in de wielersport. Net toen ik hoopvol dacht: al tien dagen niemand op doping betrapt, blijkt er weer een hele groep te zijn die ervan wordt beschuldigd de lokroep verboden spuitjes niet te hebben weerstaan.
Natuurlijk ontkennen ze verontwaardigd op hun persconferenties. Maar neem van mij aan: over twee jaar, als hun schorsing erop zit, biechten ze met tranen in hun ogen op dat ze hebben gelogen. Vervolgens fietsen ze weer naar de volgende pillendoos of een magisch infuusje. En wij ons met miljoenen maar blijven verdringen op de Franse cols. Want we willen niets missen van het wie-slikt-het-meest-spektakel.
Maar het ongetwijfeld allertriestste nieuws kwam vorige week van het meestal zo stralende echtpaar Sneijder. Het zal je maar gebeuren dat je tijdelijk geen gebruik kunt maken van je tien creditcards. Als ik het goed begrepen heb, is hun bruiloftje qua kosten uit de hand gelopen. Trouwerij van drie miljoen ofzo, een jodenfooi, zeker als je in aanmerking neemt dat het paar voor de tweede keer in drie jaar zo’n party gaf. Helaas vermeldde de slotfactuur zeven miljoen of daaromtrent, ik heb het niet nagevraagd. In elk geval: het ging nog steeds om peanuts.
Maar de Sneijdertjes weigeren het rekeningetje te voldoen. Nu zal er een rechter aan te pas moeten komen om ervoor te zorgen dat deze affaire geregeld is vóór Yolante weer weg is bij Wesley en hij zijn volgende feest moet gaan voorbereiden.
Mooi dat we na zoveel ellende troost konden ontlenen aan de Trots van de Natie, het Oranje van Bert van Marwijk. Het elftal won de altijd loodzware uitwedstrijd tegen Moldavië met een superieure 0-1 score. Weer drie punten erbij.
En zo draaide de wereld vorige week door…. Benieuwd wat deze brengt.

Peter van de Rijt
Sportcommentator

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: