De X-factor en de dood van de democratie

februari 16, 2011

Waarom gaat iemand de politiek in? Idealisme was allicht ooit een drijfveer, maar dan praat je over een tijdje terug. Minstens tot Joop den Uyl, de laatste Nederlandse premier die ertoe deed.
Inmiddels weet iedereen toch allang dat een tijdje politiek bedrijven in de eerste plaats de kortste weg naar een lucratieve loopbaan is?
Wouter Bos, Jan Peter Balkenende, het Limburgertje Eurlings: van mij hoor je niet dat ze voor het Grote Geld kozen. En dat hun tijdelijk verblijf op het Binnenhof voortvloeide uit hun streven naar naamsbekendheid, waarna als vanzelf een financieel aantrekkelijke aanbieding uit het bedrijfsleven volgt, ik zie het probleem niet.
Wie vrijwel dagelijks Ferry Mingelen te woord moet staan, of erger nog zo’n Jakhals dan wel dat slecht opgevoede, zelfingenomen jongetje Castricum, houdt dat alleen vol in de wetenschap dat het om een investering in een zorgeloze toekomst gaat.
Het Binnenhof is niets anders meer dan een van de vele talentenjachten als die stomme X-factor waarop dit land zo gek is.
Vreemd? Welnee.
In het buitenland zijn politici al een stapje verder. Die wachten niet tot na hun aftreden voor ze ‘cashen’. De Franse minister van Buitenlandse Zaken, Michèle Alliot-Marie, vierde ‘en famille’ kerstvakantie op kosten van de -toen nog- Tunesische president Ben Ali. Haar premier, François Fillon, liet zich en zijn familie ten tijde van kerst in Egypte rondvliegen door Moubarak. Ze hebben nu even een onvoorzien probleempje, ze zullen er niet wakker van liggen. President Sarkozy vloog met zijn fluister/hijg-zangeresje Carla Bruni even een weekendje in een Frans regeringsvliegtuig naar New York omdat hij zijn jongste zoon, die in de VS woont, al een tijdje niet had gezien.
En dan is er de bejaarde Berlusconi nog. Feestje met een zeventienjarige? Nou èn? De voornaamste vraag lijkt me waar die man de tijd vandaan haalt. Of de lust.
Bos, Balkenende, Eurlings, Alliot-Marie, Fillon, Berlusconi. Interessant rijtje poenpakkers die allemaal aan onze vorm van democratie een riant bestaan te danken hebben. Tony Blair hoort er ook bij, nu multi-multi-miljonair, namens de sociaal-democraten van Labour ooit premier van Groot-Brittanië. De arbeiders in dat land staan op straat.
Je hebt nu de in de media tijdelijk onvermijdelijke monarchale hielenlikker Cees Fasseur. Weer een boekje geschreven. Volgens hem is de democratie ‘moe’.
Ik weet het beter. Onze interpretatie van het begrip democratie is dood, verworden tot handel in baantjes en geld.
Ik heb er niet zo’n moeite mee, ik ben niet jaloers, ik gun die politici hun beste auto’s, de mooiste meiden en superieure villa’s. Ik heb niks te klagen en ik stemde toch al niet, in afwachting van de democratie.
Maar er komt natuurlijk een dag -zodra de armoe over drie à vijf jaar voor iedereen definitief heeft toegeslagen- waarop Europa alsnog wakker wordt en de Franse Revolutie voortzet en tot een gehoopt einde brengt: de adel en de clerus gingen destijds voor gaas, straks de Vierde Macht van de ambtenarij en de zelfbenoemde ‘elite’ van intellectuelen nog.
Over democratie zijn we nog lang niet uitgesproken. We zijn pas begonnen. Eerst maar eens het begrip referendum definiëren?

Peter Hagtingius
Hoofdredacteur Soeverein

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: