La Rive (Amstel Hotel): diefstal!

februari 16, 2011

Er zijn in ons land drie instituten waarop het ‘not done’ is kritiek te leveren. Het Huis van Oranje, Johan Cruyff en restaurant La Rive van het Amstel Hotel in Amsterdam.
Ook dit jaar dus weer lovende kritieken in de restaurantgidsen. Het leek me derhalve niet riskant een belangrijke Franse relatie mee te nemen naar ’s lands mooiste locatie. Ik schrijf bewust mooiste locatie: de inrichting is pracht en praal, het uitzicht over de Amstel weelderig.
Maar de culinaire beleving was een diepe teleurstelling!
Als je alle niet op eten gerichte aspecten wegdenkt, blijft er een pover, nee, een heel pover restaurant over. Dat je niettemin verplicht eerst een persoonlijke lening af te sluiten voor je kunt aanschuiven. Er moet natuurlijk flink gedokt worden voor een ambiance waarin je bij de gratie Gods enige uren mag vertoeven. Ter verorbering van zwak tot matig voedsel in minimale hoeveelheden.
De amuses waren saai en van gering allooi. Elk restaurant van de Jeunes Restaurateurs doet het qua mondvermaakjes vele malen beter. En zelfs het brood was niet van die verse topkwaliteit die ik elders bijna altijd krijg gepresenteerd.
De omvang van de gerechten stond in geen verhouding tot de hoofdprijs die ik op tafel diende te leggen. Maar veel erger nog was dat ons beider tarbot zelfs het lauw voorbij was en geen enkele smaak bood. Hoe kan dat nou in zo’n paleis?
Ik ben niet op dieet, ik had er niet om gevraagd dat ik maar drie hapjes vis zou krijgen. Mijn gast dronk wijn en zonder enige uitleg -of bijna geen- schonk de sommelier (met een vlek op zijn broek) hem in.Toen ik om cola vroeg, kreeg ik cola light. Ik verwacht meer concentratie van de verder overigens keurige bediening.
Mijn Franse gast die al een leven lang de wereld rondreist als gastronomisch expert, vonniste over de maaltijd “Plus que moyen”. Met mijn beperkte Franse woordenschat begreep ik dat het in de buurt kwam van ‘iets meer dan middelmatig’.
Maar hij voegde er aan toe:”J’ai un creu”. Het woordenboek leerde mij: ik lust nóg wel wat. Dodelijker kun je onze visite niet samenvatten.
Nee, laat het decorum van obers in jacquet, champagne, trolley’s en ik weet niet hoeveel broodsoorten weg, en je kunt niet anders concluderen dan dat de maaltijd eenvoudigweg onder de maat was.
Ik gaf geen fooi en voor straf trof ik niemand om ons uitgeleide te doen. Dan niet, ik kom er echt zelf wel uit.
Conclusie: of ik in juridische zin bestolen ben, weet ik niet. Maar ik voel me wel degelijk een slachtoffer van diefstal: weinig en zeer teleurstellend eten, verkocht tegen een wereldprijs.

Joop Rentmeester
Restaurantcriticus Soeverein

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: