Help, ik ben modern!

april 8, 2011

Omstreeks 1975 kocht ik bij de dump in Alkmaar een groen legerjack. Geen idee meer hoeveel ik ervoor betaalde, maar meer dan tien gulden zal het niet geweest zijn. Sindsdien draag ik dat onverslijtbare jasje bij regen en wind, dus vrijwel dagelijks. In mijn naaste omgeving wordt al een jaar of dertig geroepen dat ik ermee voor schut loop, maar daar heb ik me nooit iets van aangetrokken. In de zekere wetenschap dat modebewustzijn een ernstig kwaal is, exclusief voorbehouden aan de zwakbegaafden die vandaag de dag als ‘mensen met een verstandelijke beperking’ geafficheerd worden en die volgens iets teveel tv-makers om de haverklap als kijkcijfervlees opgediend moeten worden. Beschaving is voor de Paul de Leeuw-achtigen ruimschoots te hoog gegrepen. Dat de Josti-band vals speelt, soit. Dat er onder toejuichingen van klapvee vals spel met die muzikanten wordt gespeeld, is minstens genant.
Ik doe dus niet aan mode, hetgeen me over decennia gerekend waarschijnlijk toch wel een halve ton aan euro’s bespaard heeft. .Ik bezit één kostuum, dat uit 1987 dateert. Gekocht in verband met de begrafenis van mijn moeder, die altijd heeft gehoopt dat mijn opvoeding enig resultaat zou opleveren. Bij wijze van laatste groet kocht ik dat pak dat wonderbaarlijk genoeg nog steeds -of weer- past. Heel af en toe draag ik het. Als ik onverhoopt naar iets ‘officieels’ moet ofzo. Begrafenissen en crematies, daar begin ik niet meer aan, ofschoon dat kostuum in de huiselijke kring nog altijd als ‘het begrafenispak’ in de kast hangt. Je hebt van die debielen die een heel betoog kunnen opzetten over de eventuele charme van mysterieuze begrippen als ‘dubbel-breasted’, maar dergelijk volk ga ik onder het motto ‘bonjour tristesse’ principieel uit de weg.
Je hebt ook schoenenfetisjisten, niet alleen in gestichten opgeborgen. Die geven gerust een paar honderd euro uit voor up-to-date struikel- en strompelmateriaal, de kortste weg naar moeilijke voeten die na verloop van tijd door een prothese vervangen moeten worden.
Zogenaamd artistiek getinte mode-types die in een jurk een architectonische uitdaging herkennen en schoenlappers die de sandaal met alle geweld via een eigen ‘touch’ willen optutten, zijn beklagenswaardig. Hun afnemers zou wat mij betreft het stemrecht ontzegd mogen worden.
Maar zie: in NRC/Handelsblad lees ik dat een er generatie twintigers opstaat wier voornaamste ‘attribuut ruikt naar regen en ijzer. Van aard conservatief, a-modieus en ontworpen voor het landleven’. Naar het schijnt, kiezen die jongelui voor klassieke kleding en zijn ze moe van mode.
Ik denk: nog even en ik ga in mijn legerjackie ultra-modern gekleed de straat op. Voor ik er erg in heb, ben ik straks de trendsetter in mijn dorp en word ik uitgenodigd mijn jasje via Marktplaats te koop te zetten. No way natuurlijk, dat onverwoestbare jackie kan nog wel vijftig jaar mee en ondertussen is het dan nog wel een keer of drie door weer nieuwe generaties als te veroveren ‘vintage’ aanbeden.
De klereninzamelaars van het Leger des Heils zullen me binnensmonds vervloeken, maar mijn bespaartip is: nooit kleding weggeven omdat die zogenaamd te antiek is!
Met een concreet anti-mottenbeleid heeft mijn begrafenistenue nu al een paar generaties overleefd. Zou ik het morgen moeten aantrekken, wat god dan wel allah verhoede, dan loop ik er ultra-progessief in rond. Dat is dus wel even schrikken.
En het is erger, want volgens NRC/Handelsblad eet die twintigers-generatie geen vlees meer. Ik ook niet, al jaren niet meer.
‘Je wordt nog een modepopje’, meesmuilde iemand in mijn huiselijke kring.
Ik stak een Cubaan op en schonk een glas cognac in. Om me definitief te onderscheiden van een generatie waarvan ik geen vertegenwoordiger ooit ontmoet heb.
Moe van de mode?, vroeg ik me af. Ik zat in de tuin, luisterde naar de vogels. Het zal met de crisis te maken hebben, overwoog ik. Bij die nieuwe generatie breekt het besef door dat ze met minder genoegen moet nemen, ‘big spending en plus in het kwadraat’ is de tijdgeest van een decennium dat definitief voorbij is. De frivoliteit van funshoppen wordt straks alleen nog beschreven in geschiedenisboekjes. Op een paar schoenen van de Bata loop je lekkerder dan op museaal gedachte enkelverstuikers van een ‘ontwerper’ als Jan Jansen, à 350 euro (of daaromtrent).
Als ‘klassiek’ en ‘kwaliteit’ begrippen zijn die een nieuwe generatie aanspreken, wat zegt dat dan? Een bevestiging dat het Avondland op zijn laatste benen loopt?
Misschien vermoed ik het begin van een antwoord als ik straks na het diner van een tweede glaasje cognac heb genoten.

Peter Hagtingius
Hoofdredacteur Soeverein

One Response to “Help, ik ben modern!”

  1. ZijalleenisZij Says:

    Geweldig blog. Het brengt een herinnering boven waar ik nog steeds de lachstuipen van krijg. Mijn dochter zal een jaar of veertien zijn geweest toen de z.g Columbo jassen erg in de mode waren. U weet wel, zo’n trenchcoat met nonchalant een ceintuur om het middel geknoopt.
    Ze moest en zou zo’n jas hebben want het was je van het. Diverse winkels afgelopen maar op de jonge-meidenafdeling was deze niet verkrijgbaar. Nou had pa al enige jaren zo’n jas en die hing in de ‘ misschien doe ik ‘m ooit nog eens aan ‘ kast. U voelt ‘m al, dochter wilde die jas. Ik vond het helemaal niks maar ging uiteindelijk overstag na lang aanhouden van haar kant. Ze zou er zelf wel achterkomen hoe ze voor schut liep. En na enige tijd gebeurde dat dan ook. Ze ging met de jas naar school, uit met vriendinnetjes en ze maakte naar eigen zeggen de hele school jaloers.
    Tot op een dag de nieuwe C&A in onze woonplaats met feestelijk vertoon werd geopend. Wij er heen, dochter gekleed in haar Columbojas , mouwen nonchalant opgerold, de ceintuur met flair omgeknoopt…….en toen gebeurde het. Ze zag zichzelf van heel dichtbij staan in een grote spiegel en schrok zich wezenloos.
    Hoe hadden wij haar er zo bij kunnen laten lopen, waarom had niemand op school iets tegen haar gezegd maar vooral, waarom had ze zichzelf nooit zo gezien zoals ze zichzelf nu zag !
    Binnen no-time waren we thuis en nu, meer dan twintig jaar later kunnen we er nog heel erg om lachen.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: