Wantrouw een goedgeefse overheid

juni 2, 2011

Wie van huis uit een onbetrouwbaar karakter heeft meegekregen kan het best bij de overheid gaan werken. Daar is zo iemand op zijn plaats en op zijn gemak.
Het zoveelste voorbeeld van de fabuleuze mentaliteit van de overheid: geen belastingkorting meer op ´schone´, zuinige auto´s. De desbetreffende regeling schijnt teveel geld te kosten. Dan maar niet, die iets minder vervuilde lucht?
Jammer dan dat de showrooms uitpuilen van de kleine, zuinige en min of meer ´groene´ vierwielers? Alleen het belang van de staatskas telt.
Ik weet al tientallen jaren: trap er niet in als de overheid een ´gunstige´ regeling in de aanbieding heeft. Lang zal de pret niet duren, de handtekening van Madoff biedt meer zekerheid dan die van de majesteit onder een wet.
Ik liet me dus niet verleiden toen ´groene´ autootjes ineens belastingvoordeel opleverden. Ik tuf -tot hij definitief de geest geeft, maar dan zijn we een kwart eeuw verder- in een Mitsubishi Pajero Sportwagon, in de huiselijke kring beter bekend als de ´poor men´s Hummer´. Een forse diesel van zekere leeftijd, die ongetwijfeld het milieu aan zijn laars lapt. Uiteraard heb ik die wagen destijds in het buitenland gekocht, er lag meer dan iets van voordeel voor het grijpen. En van het toen Portugese kenteken ging een afschrikwekkende werking uit jegens de trieste fiscale veldwachters die jacht maken op automobilisten met een buitenlandse nummerplaat. Een Portugees aanhouden? Daar begonnen ze niet aan.
Met het formeel importeren heb ik jaren gewacht, aan de legale diefstal van BPM was ik daardoor amper meer iets kwijt.
Ik heb eerlijk gezegd nooit begrepen waarom automobilisten tolereren dat ze fiscaal geplunderd worden. Waarom betalen ze wegenbelasting om in de file te mogen staan? Voor zover ik me herinner, is de ANWB nooit in opstand gekomen. Nota bene van oorsprong een belangenorganisatie, thans een strikt commercieel concern, hardvochtiger dan een bank. Natuurlijk ben ik geen lid.
Ik begreep pas hoezeer ik fiscaal werd afgeperst toen ik lang geleden een leasebak cadeau kreeg van mijn werkgever, een serieus te nemen Nissan Bluebird. Met de pet in de hand nam ik de sleutels in ontvangst. Toen mijn slimme buurman later mijn aangiftebiljet invulde, werd me duidelijk dat ik een zwaar belast geschenk in ontvangst had genomen. Van ontploffing heb ik nooit een gewoonte gemaakt, maar die avond bij mijn buurman kwam hij whisky te kort.
Ongeveer een maand geleden mocht ik meerijden in de belastingvrije Fiat 500 van een zakenrelatie. Absoluut een knap karretje, maar gelet op mijn embonpoint toch minder geschikt en ik zit liever niet vanaf ongeveer het asfalt naar mede-weggebruikers te kijken. Ik voelde me tamelijk onveilig en dat lag niet aan de chauffeur. Hij had ´m gekocht vanwege het fiscale voordeel, zijn superieure Lancia Thema had hij ingeruild.
Ik vermoed dat hij die wisseltruc niet had uitgehaald als die 500 niet ´groen´ verklaard was.
Ik weet wel zeker dat autoverkopers en kopers die even in de goedgeefsheid van de overheid geloofden nu op het even verkeerde als kostbare been zijn gezet.
Omdat ik de overheid per definitie wantrouw, ben ik buiten schot gebleven. Ik heb geen belastingvriendelijk milieu-autootje besteld en mijn majestueuze Mitsu nog maar eens op zijn formidabele motorkap geklopt: we hebben samen nog jaren te gaan.

Peter Hagtingius
Hoofdredacteur Soeverein

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: