Verliezen? Ook goed!

september 11, 2011

Wegens ziekte van sportcolumnist Peter van de Rijt neemt Peter Hooft zijn rubriek waar.

Vorige week noteerde mijn collega Peter van de Rijt op deze plek dat Bert van Marwijk de beste bondscoach aller tijden is. Dat is natuurlijk zijn goed recht, maar het is onzin. Van Marwijk heeft met Oranje nog nooit een prijs gewonnen. Rinus Michels als enige wél (EK ´88) en dus is hij vooralsnog de onbetwiste lijstaanvoerder van het klassement der bondscoaches. Om dezelfde reden is de generatie spelers van ´88 voorlopig de beste die we ooit gehad hebben.
Zilver, de tweede plaats, doet er in de sport niet toe. Dit weet iedereen. Maar in ons land heerst -bepaald niet alleen in de sport- een soort Jan Saliegeest: bijna gewonnen is ook mooi. En we hebben toch ons best gedaan?
Een van de merkwaardigste domheden van ons volk is dat het kennelijk niets uitmaakt of ´we´ winnen dan wel verliezen. Het volksfeest is er niet minder om als Oranje met een lullige tweede plaats genoegen neemt. Er wordt dan even hard gejuicht als na verovering van een titel. Voor het klassieke idee dat je beschaamd je kop houdt na een nederlaag is in dit land blijkbaar geen markt meer te vinden.
De verloedering van het helder denken gaat verder. Zo oordelen de massa én de media dat het vaststaat dat Oranje volgend jaar Europees kampioen wordt. Dit mede naar aanleiding van de zogeheten ´galavoorstelling´ van het Nederlands Elftal in het gevecht tegen het altijd levensgevaarlijke San Marino.
Maar al een paar dagen later kwam het bewierookte elftal van Van Marwijk tegen Finland niet verder dan een krakkemikkige vertoning, op het nippertje gewonnen. En dan denk ik dus: ik moet nog zien dat Oranje straks Europees kampioen wordt. In zo´n toernooi kun je je geen mindere wedstrijd veroorloven en het lijkt erop dat het ook van dit Nederlands Elftal teveel gevraagd is om altijd goed te voetballen.
Als volgend jaar de bedrijfsweddenschapjes weer iedereen van zijn werk houden, zet ik mijn geld niet op Oranje.
Ik weet niet wat het is met dit land waarin waarschijnlijk in maart al hele straten oranje worden gekwast wegens de aanstaande Europese titel. Nationalisme, chauvinisme, resulterend in totale gekte?
Je ziet het ook bij het wielrennen. Eerst wist iedereen zeker dat Gesink de Tour ging winnen. Supertalent? Dat valt te bezien, zijn Noorse generatiegenoot Boason Hagen heeft (veel) meer in de aanbieding. In deze Vuelta-weken onthullen we bij wijze van spreken alvast heldenbeelden van Bauke Mollema en Wout Poels, er zullen volgende maand stellig straten en scholen naar hen genoemd worden. In werkelijkheid gaat het om twee Nederlanders die heel aardig kunnen meefietsen, maar de Tour zullen ze nooit winnen.
Misschien moet een serieuze professor, niet de oplichter Stapel, eens even uitzoeken waarom Nederland met alle geweld wil juichen als er feitelijk helemaal niets te juichen valt. Het onbegrensd bewonderen van niet-winnaars lijkt me een nationale kwaal die allicht duiding vergt.

Peter Hooft
Redacteur Soeverein

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: