Marja, het komt goed!

december 2, 2011

Van de week mocht ik drie mailtjes ontvangen die op de een of andere manier met elkaar in verband stonden.
Eerst een verrassend berichtje van een sedert een jaar of tien ´spoorloze´ nicht. Ze vertelt dat ze inmiddels vier kinderen heeft en dus geen baan meer. Ondanks een keurige HBO-opleiding toch gekozen voor het vak van huismoeder.
Paar dagen later in de in-box een enquêteformulier van zo´n soort headhuntersfirma die nieuwsgierig bleek naar mijn interpretatie van de ´balans tussen werk en privé´.
Aan enquêtes werk ik principieel niet mee, ik weet iets teveel van ´gegarandeerde´ anonimiteit. Maar ik snap nu dat het oeverloze geouwehoer over die zogenaamde ´balans´ kennelijk een hot item is. Bij mij niet. Balans impliceert een tegenstelling en die is er niet als het over werk/privé gaat. Ik beschouw mijn werk als mijn voornaamste privé-aangelegenheid.
Het derde mailtje kwam van een goede vriend wiens bedrijf als gevolg van de crisis tegen een dreigend faillissement is opgelopen. Hij stelde zijn personeel voor 10 procent salaris in te leveren, een overlevingsstrategie waar de bank in gelooft. Eén van zijn medewerkers weigerde. En meldde zich de volgende dag ziek wegens een ´winterdepressie´. Een zieke werknemer mag je niet ontslaan, noteerde mijn vriend in overigens minder diplomatieke bewoordingen. Gelukkig kon ik hem verwijzen naar een arbeidsrecht-juriste die gehakt maakt van zulke slampampers.
Gerede kans dat hem de geeuwhonger wacht.
En toen haalde de minister van Onderwijs, mevrouw Marja van Bijsterveldt, het nieuws met haar opvatting dat ouders meer bezig moeten zijn met de school van hun kinderen.
Zou dat ook te maken hebben met die zogenaamde ´balans werk/privé?´ Onze Marja zou er vast wel een heel verhaal bij kunnen verzinnen. Over ´gelukkiger´ ouders of zoiets, ´t is maar hoe je een vorm van bezuinigen verpakt.
Ik heb mijn nicht gemaild dat ze groot gelijk heeft dat ze lekker thuisblijft. ´t Zou mijn keus niet zijn, ik ben niet zo van de kinderen en dus erg tegen kinderbijslag. Maar wie aan het moederschap begint en dat vak serieus neemt, kan in de praktijk niet tevens buitenshuis een inkomen vergaren. Zo simpel was het, en is het. En zo blijft het. Dat andere ministers weer roepen dat meer vrouwen aan het werk moeten (zijn er dan banen? De werkloosheid loopt in hoog tempo op), men doet maar. Het moederschap is een dagtaak, het in bepaalde kringen populaire ´multi-tasking´ berust op een pijnlijk misverstand.
Gelukkig hebben we de crisis nog.
Steeds meer werkloze moeders hebben binnenkort alle tijd voor het reinigen van schooltoiletten en het bezoeken van ouderavonden. Mevrouw Van Bijsterveldt zal haar zin wel krijgen en wie weet is de samenleving er bij gebaat als het moederschap weer als een full-time job in de boeken staat. Je krijgt misschien beter opgevoede kinderen.
En die weigerachtige medewerker van mijn vriend heeft -al even binnenkort- zeven van die trieste ´pappadagen´ per week. Dus ook alle tijd voor het aanvegen van schoolgangen. Zijn ´balans werk-privé´ is uit het lood geslagen wegens definitief geen werk meer.
Deze week dacht ik vooral: zullen we weer eens ouderwets gewoon gaan doen?

Peter Hagtingius
Hoofdredacteur Soeverein

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: